این روزها در دنیای انرژی، همه درباره هیدروژن سبز حرف میزنند. بعضیها معتقدند که هیدروژن قرار است جای نفت و گاز را بگیرد و به تمام کابوسهای اقلیمی ما پایان دهد. اما بیایید کمی عمیقتر به ماجرا نگاه کنیم. هیدروژن فراوانترین عنصر در جهان است، اما مشکل اینجاست که در زمین به صورت خالص وجود ندارد و همیشه با عناصر دیگر مثل اکسیژن (در آب) ترکیب شده است. برای جدا کردن هیدروژن نیاز به انرژی داریم و دقیقا همینجاست که رنگ هیدروژن تعیینکننده میشود.
اگر برای تولید هیدروژن از گاز طبیعی استفاده کنیم، به آن هیدروژن خاکستری میگویند که خودش باعث آلودگی میشود. اما اگر از برق تولید شده توسط باد یا خورشید برای تجزیه آب و به دست آوردن هیدروژن استفاده کنیم، به آن هیدروژن سبز میگوییم. این سوخت کاملاً پاک است و وقتی سوخته میشود، تنها چیزی که از اگزوز خارج میشود، بخار آب خالص است. تصور کنید هواپیماها، کشتیهای غولپیکر و کامیونهایی که به جای دود سیاه، بخار آب تولید میکنند؛ فوقالعاده به نظر میرسد، نه؟
اما چرا هنوز همه چیز هیدروژنی نشده است؟ چالش اول قیمت است. تولید هیدروژن سبز در حال حاضر بسیار گرانتر از سوختهای فسیلی است. چالش دوم حمل و نقل و نگهداری است. هیدروژن بسیار فرار و سبک است و برای ذخیره کردنش باید آن را تحت فشار خیلی بالا یا در دمای بسیار پایین نگه داشت که این کار هزینههای زیادی دارد. همچنین زیرساختهای فعلی ما مثل پمپبنزینها برای هیدروژن طراحی نشدهاند.
با این حال، بسیاری از کشورهای پیشرفته در حال سرمایهگذاری میلیاردی روی این تکنولوژی هستند. هیدروژن سبز بهترین گزینه برای صنایعی است که نمیتوان آنها را به راحتی با باتری برقی کرد؛ مثل کارخانههای فولادسازی یا کشتیهای اقیانوسپیما. اگر هزینههای تولید پایین بیاید، هیدروژن سبز میتواند آخرین تکه پازل برای رسیدن به دنیای بدون کربن باشد. ما در آستانه یک انقلاب بزرگ انرژی هستیم که میتواند چهره سیاره ما را برای همیشه تغییر دهد.